گفتی که به احترام دل باران باش

باران شدم و به روی گل باریدم

گفتی که ببوس روی نیلوفر را

از عشق تو گونه های او بوسیدم

گفتی که ستاره شو ، دلی روشن کن

من هم چو گل ستاره ها تابیدم

گفتی که برای باغ دل پیچک باش

بر یاسمن نگاه تو پیچیدم

گفتی که برای لحظه ای دریا شو

دریا شدم و تو را به ساحل دیدم

گفتی که بیا و لحظه ای مجنون باش

مجنون شدم و ز دوریت نالیدم

گفتی که شکوفه کن به فصل پاییز

گل دادم و با ترنّمت روییدم
 

باران که می آید ...

دوباره دلم الکی الکی عاشق می شود ...

عاشق پیاده روی در خیابان های شهر...

عاشق دید زدن ویترین مغازه هایِ نوشت افزار فروشی...

عاشق کوچه بن بست هایی که هنوز خانه هایشان کاه گِلی است و باران که می خورد طعم و بوی عشق می دهند...

عاشق مزه مزه کردن زندگی وقتی که می دانم دارد لحظه به لحظه تمام می شود...

از كوي تو بيرون نشود پاي خيالم

نكند فرق به حالم

چه براني،چه بخوانی

چه به اوجم برساني،چه به خاكم بكشاني

نه من آنم كه برنجم،نه تو آني كه براني

نه من آنم كه ز فيض نگهت چشم بپوشم

نه تو آني كه گدا را ننوازي به نگاهي

در اگر باز نگردد،نروم باز به جايي

پشت ديوار نشينم چو گدا بر سر راهي

كس به غير از تو نخواهم،چه بخواهي چه نخواهي

باز كن در كه جز اين خانه مرا نيست پناهي.

امشب به تنگنای غم و اندوه

آتش به نامه های تو افکندم

اکنون منم که بر سر این آتش

از رنج می گدازم و خرسندم!

پا بر سرِخیالِ تو می کوبم

بر گریه ی فریبِ تو می خندم

خاموش شد به دست تو افسونگر

شمع امید شاعر ناکامی

رو هر زمان بخواب در آغوشی،

رو هر نفس بپیچ بر اندامی،

نفرین به من گر از تو کنم یادی

لعنت به من گر از تو برم نامی

یک بار عهد بستم و نشکستم

صد بار عهد بستی و بشکستی

دیگر نگویمت که چه ها کردی

دیگر نپرسمت که کجا هستی،

جام فریب تلخ تو نوشیدم

هشیاریم مباد از این مستی!

"فریدون مشیری"